موسیقی چکش و رقص شعله

موسیقی چکش و رقص شعله

سابق بر این معیار جهیزیه دختران ایرانی، با اقلام ریزودرشت ظروف مسی سنجیده می‌شد و این ظروف مصرفی که در تمامی مطبخ خانه‌ها جای داشتند عبارت بودند از: دیگ، قابلمه، ماهی‌تابه، کاسه، پارچ، سینی، مجمعه، تشت حمام و…ولی در دهه هفتاد این ظروف هنری به لطف اجناس هر چند پرزرق‌وبرق، اما بی‌خاصیت به گوشه انباری‌ها

هر عطاری‌ای که «شریفان» نیست!

هر عطاری‌ای که «شریفان» نیست!

اگر به قصد خرید راهی بازار شوی و در لیست خرید خود، ادویه و داروهای گیاهی را، از قلم بیندازی، جای نگرانی نیست چون با نزدیک شدن به عطاری و پیچیدن بوی خوش ادویه‌ها به مشام خود، وسوسه  می‌شوی که از قافله خرید عقب نمانی؛ و ناخودآگاه به صف طویل مشتریان می‌پیوندی. به‌محض ورود به

زنده شور خانه

زنده شور خانه

صرف دیدن و خواندن کاریکلماتورهایش، گرمت می‌کند. هر جور خواستم برای عکس گرفتن انرژی گذاشت و ژست گرفت. خیلی راحت پذیرفت که چنددقیقه‌ای با او باشیم. می‌گفت: شوخی پیر شدیم و جدی می‌میریم! سوگخندی بالاتر از این؟ می‌گفت: فرزند سومم که به دنیا آمد چهارپایه تابوتم کامل شد! می‌گفت: بعضی از مدیران با طناب ارزشیابی

جایزه به شاگردانم کتاب می‌دهم…

جایزه به شاگردانم کتاب می‌دهم…

صرف با او بودن و سر به اتاق کارش کشیدن و دیدن حیاط خانه‌اش همه سؤال‌هایت را جواب است. از آن آدم‌های اهل‌دل و حال که بودن با او خسته‌ات نمی‌کند. یاد آن شعر سهراب افتادم که درباره پدرش می‌گفت: «پدرم نقاشی می‌کرد، تار هم می‌ساخت، تار هم می‌زد… خط خوبی هم داشت…» وقتی زنجیرهای

بنویس عمرش را برای سبزوار گذاشت و چیزی برای خودش نخواست!

بنویس عمرش را برای سبزوار گذاشت و چیزی برای خودش نخواست!

  شاید اگر بگویم همه شهر او را می‌شناسند، دروغ نگفته باشم. از آن آدم‌ها که بودن با او خسته‌ات نمی‌کند. اهل تکلف و تعارف نیست و خیلی راحت حرف می‌زند. پشت تریبون هم که می‌رود لهجه‌اش عوض نمی‌شود. فرهنگ سبزوار را دوست دارد و شاهنامه حکیم ابوالقاسم فردوسی را به لهجه سبزواری برگردانده؛ خودش

همیشه برای نماز اول وقت، کلاسم را تعطیل می‌کنم

همیشه برای نماز اول وقت، کلاسم را تعطیل می‌کنم

هنوز وارد ششتمد نشده، دورتر از جاده، چوپانی را دیدم که کار غریبی می‌کرد! گوسفندان مشغول بودند و او هم روی تخته‌سنگی نشسته بود. چوب چوپانی به یک دست داشت و کتابی به دست دیگرش. نزدیک‌تر که شدم، شناختمش؛ معلم و استادم در دانشگاه، دکتر ولی‌الله ملکوتی‌فر. مزاحم خلوتش نشدم اما آرزویی به دلم آمد.

استاد گیوه‌دوز

استاد گیوه‌دوز

ابتدا فکر می‌کردم که کار بیهوده‌ای ست در شهر دنبال گیوه و گیوه‌دوز باشم، مطمئن بودم نمی‌توانم اثری از گیوه‌دوزانی که روزگاری نه‌چندان دور، در سر هر کوی و برزن مشغول به کار بودند پیدا کنم و تنها راه دیدنشان را تماشای فیلم‌های قدیمی می‌دانستم و بس! ولی بالاخره بعد از چندین ساعت پرس‌وجو و

قهرمانی در سنگلاخ

قهرمانی در سنگلاخ

ورزش دوومیدانی جزو رشته‌های با سابقه در سبزوار بوده و هست. این رشته قهرمانان و مدال‌آوران زیادی را تاکنون تحویل جامعه ورزشی شهرمان داده است، بزرگانی چون باقر ساغریان، مهدی وجدانی، حسن متحد و جواد بلاش‌آبادی که حتی در مسابقات برون‌مرزی هم حضور موفقی داشته‌اند.   ازاین‌دست ورزشکاران موفق در بخش بانوان هم کم نداشته‌ایم

آن‌ها عشایر محسوب نمی‌شوند

آن‌ها عشایر محسوب نمی‌شوند

درباره مسائل مربوط به سیاه‌چادرها، سراغ استاد جامعه‌شناسی دانشگاه حکیم سبزواری رفتیم. دکتر حسین قدرتی، عضو هیئت‌علمی دانشگاه، همراه ما به میان این مردم آمد. در ادامه پرسش و پاسخ‌هایی که با ایشان داشتیم را ملاحظه می‌کنید: در اولین ملاقات، احساس کردیم، در مقابل ما کمی موضع وجود دارد و واکنش منفی. هرچند با گذشت

گفت و گو با محمود صابر

گفت و گو با محمود صابر

۱. در یک جمع غیررسمی خودتان را معرفی کنید؟ سید محمود صابر فرزند میرزا حبیب ۱۳۴۰. متولد دلقند حکم ریاست جمهوری را برایتان زده‌اند اقدام یا اقدامات؟ چون در دو رشته ورزش و تئاتر فعالیت داشته‌ام؛ و برای ارتباط بهتر با نسل جوان و راهنمایی، به داد این دو رشته می‌رسیدم. فردا دنیا تمام می‌شود؟